Dietmar Van Den Hende

Geboren september ’87.

Bezield, eigenwijs, geduldig…
Dagelijks verwonderd door de kracht en de schoonheid van de natuur… 
de non-verbale verstandhouding tussen dieren, hun fascinerende anatomie, de sterkte van een boom,  dansend vuur,  de geheimzinnigheid van water, fascinerende hemels…

Ik ben een kind uit het dorp, hou van het volkse, ben sociaal maar nog liever vertoef ik in de rust van mijn eigen nest. Mijn vrienden koester ik, samen bouwden we onze levens op, eenvoudig, puur, oprecht.
Niet teveel versiering, graag alles in zijn zuiverste vorm, de mooiste vorm, de eerlijkste…

“tot op het bot”

Mijn interesse in skeletten vond zijn oorsprong in mijn kinderjaren, buitenkind, scout “slangehalsvogel”, wildebras… tijdens het spelen vond ik de kop van een schaap, ik nam hem mee, maakte hem schoon en werd verliefd. Mijn grootmoeder was onmiddellijk te vinden voor mijn nieuwe passie en sprak haar kenissen aan, de boer, de slachter… snel was ik de trotse eigenaar van de kop van een paard. De gehele kop, met huid en haar! Samen kookten we, vilden we en vooral kokhalsden we, maar het resultaat was prachtig. Snel volgden nog meer schedels, varkens, konijnen , kippen… mijn verzameling groeide en mijn interesse ook. 
De herstelperiode na een operatie, waardoor ik noodgedwongen aan stoel of zetel was gekluisterd, was het begin van een nieuwe fase. Ik begon me te verdiepen in de anatomie van de dieren en ging over tot het wedersamenstellen van mijn overleden kip. Vertederd door frele kracht van zo’n klein skelet. Verrast door de hoeveelheid aan botjes en vol bewondering voor de ingenieuze manier waarop alles in elkaar steekt. 
Meer dieren volgden… uiteraard natuurlijk overleden dieren, een lam, een bok, een leguaan, een kat… geschonken door hun eigenaars… vogels, muizen… waarvan de kadavers zijn achtergebleven in veld of bos.
Nog meer dieren zullen volgen, de intensiteit en concentratie welke nodig zijn om aan het werk te gaan met deze fragiele materie brengt me rust, brengt me naar de essentie…
Steeds meer verdiep ik me in de correcte anatomie, elk dier brengt een nieuwe zoektocht op onbekend terrein. Uren intensief werk, alles even boeiend, van ontbinding tot samenstelling.
Het sombere van de dood maakt plaats voor iets moois, iets wat er altijd was maar niet zichtbaar… onderhuids.
Mijn creatieve toets beperkt zich tot het zoeken van een mooie houding en passende ondergrond. Ook hier liever niet teveel versiering. Zichtbare gebreken, onvolmaaktheden, eenvoud … de natuurlijke kleur van botten… het dier in zijn eigenheid met zijn verhaal, en puur “tot op het bot”.